Początki zespołu Słodki Całus od Buby sięgają 1986 roku, kiedy to trzech wyznawców Belona, Kaczmarskiego i Rock and Rolla postanowiło założyć zespół muzyczny celem występowania na scenach popularnych wówczas festiwali piosenki studenckiej. Zebrali się oto w pokoju przy ul. Jasnej w Gdańsku Olek Rzepczyński, Mariusz Kamper, Mariusz Wilke no i zaczęło się. Po kilku latach, zmianach składu i wielu nagrodach oraz wyróżnieniach na scenach Yapy, Bazuny, Bakcynaliów, Piostura, Giełdy Piosenki w Szklarskiej Porębie itp. wykrystalizował się skład zespołu, który do dzisiaj przetrwał w formie: Krzysztof Jurkiewicz - gitara, harmonijka, śpiew ; Mariusz Kamper - gitara, śpiew ; Jarosław Medyński- harmonijka ustna ; Jacek Jakubowski - akordeon, śpiew. Zespół dwukrotnie wystąpił w konkursie na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie (w 1991 i 1995 roku) zdobywając trzecią i drugą nagrodę.
Dorobek fonograficzny zespołu to 4 kasety wydane w ubiegłym wieku i 4 płyty: „Nie ma rzeczy niemożliwych” (2003), „Bubowe Berdo” (2005), „Równoległe” (2006), i „Słodki Całus od Buby” (2007).
Zespół czterokrotnie już gościł na największym w Polsce festiwalu muzyki spod znaku „Krainy Łagodności” - „Bieszczadzkie Anioły” w Cisnej. Podczas Bieszczadzkich Aniołów 2006 Słodki Całus od Buby uroczyście obchodził 20-lecie działalności. 

Błąkając się niepewnie od baru do baru po ulicach i placach niepamięci, próbowaliśmy bezskutecznie otrzeć się o wczoraj. Ale pokrętne korytarze hotelu Piast i otchłanne zaplecza Wytwórni pozwalały napotkać tylko garstkę i Gronusa (I ja doczekam kiedyś takiej chwili...), Jasia Bujko (Kiponroking) wierzącego w nas ciągle i Jakuba, który chyba tą wiarę już zupełnie utracił. A kiedy było już niedaleko, zwodziły nas Natasza i Monika cudna, i Aśka, i Gośka i Lilka - Gośki siostra. J pojawiła się Studnia, a dużo wcześniej ciasnota kibla pod schodami baru Cyganka, gdzie jedyną perkusją był karton po wódce, a krzesłem - biała porcelana, wcześniej jeszcze bywała plaża w Jastarni i Żak (świętej pamięci - na nic protesty!), i Rybka Wojtek, i Śmietnik, i Tomek Sowiński, który się przeziębiał, i niedawno uśmiercony cuchnący strych Tropsa, i któżby zapomniał Orbital z całym przyległym akademikiem (konsekwencją był szwagier Zabiega i jego niezapomniana impreza). A Szkieletor Młody i Wojtek Sokołowski (i jego sprzymierzeniec - akustyk z Poznania)? A Dobrucki i jego saksofonowe solo - Riders On The Storm - na balu włókniarek? J Blondyna, zasobna w butelkę i radość życia, i Wolontariuszki, i zadymiona ciasnota Irish Pubu, tego przy Korzennej...

 I Lucyna i Waldek, z którym się grywa, a jeśli, to przestronne korytarze Domu Turysty (i wyraz twarzy sprzątaczek pewnego razu), i fryzyjska załoga (Piter dzięki za Sjongersbloed!) A Jano Mościcki? Dla niego fakt, że trzeba grać był zawsze oczywisty. No i oczywiście czarodziejska Danielka, kolega Edek, Fazi, zwłoki Dudka, odrobina wody, która gitarze nie zaszkodzi i ciepła wódka na dachu fiata jednego poranka. I Łukaszczyki - tak! I Lublin grudniowy, i Anki z Piosturu, i Monika, i Jerzyna, i wszystkie radomianki. I gościnny Andrzej Starzec, i EKT Gdynia (zawsze z nami - z wzajemnością), i Bumpers - oczywiście! J wszyscy święci ze Starego Dobrego, Timurów i Bez Jacków (jak ci tam, Jasiu, na tych Niebieskich Połoninach?), i Remik, i Bazuna z odwieczną Ekipą, i - o niewdzięczna pamięci - Wszyscy, którzy nam się zapodziali w nocnych pociągach, na dworcach i benzynowych stacjach. I nasze Panie w aureolach cierpliwości i dzieci nasze, od ojców opuszczone. I teraz wiesz, czemu czasem w sobotę nie obchodzi mnie jakiś tam film.